Krzysztof Kłos, Robert Kruszewski, Katarzyna Wrotek
Anafilaksja często przebiega w mechanizmie IgE-zależnym. Dlatego uzasadnione wydają się próby leczenia jej z zastosowaniem monoklonalnych przeciwciał anty-IgE (omalizumab). U 32-letniej aktywnej życiowo pacjentki chorej na sezonowy alergiczny nieżyt nosa i źle kontrolowaną ciężką astmę oskrzelową w okresie od grudnia 2005 do lutego 2007 r. wystąpiło łącznie 11 epizodów anafilaksji wymagających podania adrenaliny. W marcu 2006 r. rozpoczęto leczenie omalizumabem w dawce 300 mg co 28 dni. Choć każdorazowe podanie omalizumabu, chora tolerowała źle, skarżąc się na senność i ogólne rozbicie trwające 1-2 doby, to po 6 dawkach uzyskano całkowitą kontrolę objawów astmy przy odstawieniu doustnych glikokortykosteroidów. Lek ten jednak nie zapobiegał kolejnym epizodom anafilaksji. Bezpośrednio przed oraz 4 dni po przyjęciu szóstej dawki anty-IgE (lipiec 2006 r.) oraz w lutym 2007 r. wykonano kontrolne punktowe testy skórne (PTS) oraz oznaczono stężenia alergenowo swoistych IgE (asIgE) w surowicy. W porównaniu z wynikami PTS i oznaczeń asIgE z przed rozpoczęcia terapii nie stwierdzono istotnych zmian wielkości uprzednio dodatnich odczynów PTS oraz wartości stężeń asIgE, a w trakcie wykonywania PTS wystąpiły uogólniony świąd skóry, kichanie, kaszel, tachykardia i spadek ciśnienia krwi. Przedstawiony przypadek sugeruje, że skuteczność omalizumabu w profilaktyce anafilaksji może być ograniczona.
słowa kluczowe: anafilaksja, omalizumab, anaphylaxis, omalizumab
strony: od 225 do 230
| szacunkowy czas pobierania pliku (140 kB) |   | | rodzaj łącza: | 56 | 128 | 256 | 512 | 1024 | [kbps] | | czas ściągania: | 29 | 10 | 5 | 3 | 2 | [sek.] |
|
 | Abyś mógł oglądać dokumenty w formacie PDF musisz mieć zainstalowany program Adobe Acrobat Reader. Program ten można pobrać stąd. |
|
Artykuły oryginalne
![[ ZAMKNIJ ]](_cl0.gif){kind=small}